A great WordPress.com site

Archive for September, 2013

MOJKOVAČKA BITKA 4.

Šćerka veleizdajnika Janka Vukotića (Vasilija Vrbica) je, 1940-te godine, u knjizi “Serdara janka kći”, kao i u izvodu iz te knjige, objavljenom u velikosrpskom glasilu Srpske pravoslavne crkve – “Pravoslavlju”, navela lsjedeće:

“ Vojvoda Petar (Vukotić,S.P.) je imao kćer Milenu, koja se udala za knjaza Nikolu i koja je u istoriju ušla kao crnogorska kraljica Milena. Od serdara Stanka Mašanova (Vukotića, S.P.) je moj otac Janko Vukotić, bratić kraljice Milene. “

Nije ni malo slučajno, nego namjerno, da Vasilija Jankova krije istinu kako je Stanko Mašanov Vukotić imao sina – veleizdajnika Janka, te da su Mašan i vojvoda Petar, otac kraljice Milene, rođena braća, a to znači sljedeće: Petar Vukotić je otac kraljice Milene, a tek je sin Mašana Vukotića – otac Stevanov, a Stevan je otac veleizdajnika Janka Vukotića.

Takođe, po običajnim nazivima u crnogorskim porodičnim genealogijama, nikad se nije govorilo da je neko bratanić ili bratanična, kao što to po srpskom običaju govori Vasilija, nego se govorilo: brat ili sestra od strica, a njiohova đeca su istome, ili istoj istoj,  bili – sinovac ili sinovica! Zašto je to krila kćer  Vasilija, i zašto nije napisla da je šćer, a ne kćer? Samo zbog istine da je Kraljica Milena imala dva rođena brata i dva teška veleizdajnika Kralja Nikole i Crne Gore: Steva i Milutina, obojicu učesnika veleizdaničke i antiustavne “Skupštine srpskog naroda u Crnoj Gori”, održane u Podgorici novembra 1918-te godine. Oba Milenina rođena brata  bila su strašni zločinci. Dakle, kada se analizira istina da je ondašnja porodica Vukotić, baš kao i porodice Martinović, Radonjić i Plamenac, bila najtješnje prođeta sa dinastijom Petrović, dolazi se do istine da je veleizdajstvo Crne Gore, učinjeno od strane dijela ondašnjih Vukotića, jezivo: po podlosti, po otvorenom planu veleizdaje i zločinačkoj akciji, i teško je mjerljivo sa drugim brojnim izdajama na evropakom kontinentu.

Kad se ovome doda istina da je Kralja Nikolu izdao njegov rođeni unuk Kralj Aleksandar, te Nikolin zet, budući Kralj Srbije – Petar, kome je, u godinama izgnanstva njegovog iz Srbije, Nikola pružio novi dom na Cetinju, đe će Petar boraviti punih deset godina, i  kojemu Nikola dade za ženu šćer Zorku, čitavi zločin dobija najmonstruoznije obrise! A kada se ovome priključi istina da je ruski car Nikolaj II Romanov, februara 1914-te, izdao Kralja Nikolu i ondašnju Kraljevinu Crnu Goru, stavljajući je u sef velikosrba Karađorđevića i velikosrpske tvorevine Kraljevine Srbije, pa se ovome doda neoboriva činjenica kako je ondašnja Francuska bila lažni vojni saveznik Crnoj Gori, ali je suštinski istu ubijala i ubila, te da je ondašnji regent Aleksandar, a docniji kralj Kraljevine SHS, bio m a s o n  trideset i trećeg stepena francuske masonske lože “Veliki Orijent”, koja je drmala Evropom,  sve dobija, ne nikako – obrise, nego monstruzni zločinački oblik jedne od najstrašnijih veleizdaja, ikada izvršenih u evrpskoj istoriji!

Po meni, nije nikako moguće da u veleizdaju nije bila uključena i Kraljica Milena, zahvaljujući svojoj poziciji i činjenici da su joj dva rođena brata, Mulitin i Stevo, teški velikosrbi, baš kao i sinovac joj, serdar Janko.

Kraljicu ne optužujem direktno kao neposrednog i namjernog učesnika veleizdaje, ali se moramo  sjetiti da su se braća Vukotiće, sestra i sinovac Janko redovno posjećivali,  i da su je, vjerovatno, direktno pitali: što misli Nikola o ovome, a što će uraditi ako se desi to i to, i tako dalje, a ona je odgovarla, jer ih je voljela.  Morala je Milena biti zasuta i obrlaćena i njihovim  namjernim lažima, kao i lažima brojnih njihovih doušnika.

Ukoliko, Milena kraljica,  nije bila direktni i predumišljajni izdajnik, sigurno  da je bila stegnuta njihovim podlim mengelama. U istoj poziciji su se morali nalaziti i sinovi Nikolini: prestolonašljednik Danilo, te kneževi Mirko i Petar, takođe i knjeginje, a sva je Crna Gora bila premrežena velikosrpskom agenturom, narod, posebno značajno – guslari, sva vojska i Crnogorska pravoslavna crkva, a da se ne govori o ono malo štampe, koja je na Cetinju, izlazila.

Veleizdajnik Janko Vukotić je, zbog svoje ogromne veleizdajničke uloge, u novonastaloj Kraljevini Srba; Hrvata i Slovenaca, od strane Kralja Aleksandra – ubice Crne Gore, bogato nagrađen. Priznat mu je đenerlalski čin, postavljen je za komandanta Moravsko -Vardarske oblasti, najključinijeg  koridora Velike Srbije koji void na Solun, kao luku, a Velika Srbija se krila imenom novostvorene kraljevine SHS, nešto docnije – Kraljevine Jugoslavije. Postaće serdar Janko i ađutant Njegovog Veličanstva Kralja Aleksandra, uživaće u ulozi dvorskog zabavljača i režimskog ukrasa na svakoj proslavi Velikosrpstva i Velike Srbije,. drugih nije ni smjelo biti

Umrijeće Janko Vukotić 1927-me godine, i biti sahranjen na “Aleji velikana” u Beogradu, upravo u svojstvu ađutanta, ali ne nikako u svojstvu vojvode od Mojkovca, jer je, navodno, Mojkovac spasio Srpstvo,  i pored istine kako se, tek mnogo godina kasnije, Mojkovac lažno prikazivao kao spasitelj Srpstva!

Nije čudo da se knjniga Vasilije Jankove Vukotić pojavila tek 1940-te. Tu knjigu punu Vasilijinih  teških laži i slavljenja uništenja Crne Gore, treba posmatrati u svijetlu istine da je proslava Mojkovačke bitke, po prvi put od osamnaeste, bila urađena tek 1940-te, sve u režiji tadašnjeg režima, a prije toga nije učinjena – nikad, jer krilo se na svaki način, da je crnogorska vojska, i niko drugi, mnogo pprije Mojkovca spasila Srbiju, a da je Crna Gora zbog spasa Srbije, od same Srbije “nagrađena” – ubijanjem Crne Gore, koje se, bez obzira da Crne Gore, osim gografski i mafijaški – od osamneste nema, nastavlja sve do dana današnjega, i trajaće, jer koritarima modela Janko Vukotić, splačina nikad nije dosta. . .

Nastavlja se!

MOJKOVAČKA BITKA (3)

Jedna od najužasnijih laži  „istorija“, koje su „pisali“ i „pišu“ velikosrpski istoričari, sa jedinim ciljem: da sve narode koje okružuju srpski, ili se nalaze na teritoriji Srbije, a pravoslavni su,  posredstvom svetosavskog pravoslavlja  posrbe, jer čim si pravoslavac, ti si Srbin, i ništa drugo ne smiješ biti,  (kao da se pravoslavlje može nazvati svetosavskim, ili srpskim, ili ruskim, ili grčkim, ili bugarskim, ili…I da se bilo koja pravoslavna crkva uopšte smije nazvati: srpskom, ruskom, crnogorskom, bugarskom, grčkom itd, a ne onako kako se jedino može, mora i smije nazvati: pravoslavna crkva u Srbiji, Grčkoj, Rusiji, Bugarskoj itd. Nacionalni i državni nazivi pravoslavnih crkava, kojima se pravoslavlje, kao religija, dovodi u državni, vlasnički posjed  nekog naroda,  ne samo da su skandalozni, nego su direktno protiv Isusa, Novog zavjeta  i pravolsavlja kao vjere!

Na isti način treba tretirati i takozvanu „srpsku novu godinu i srpski Božić“, koji se, u ime velesrpstva Ilije Garšanina i njegovog zločinačkog „Načertanija“, pa Karađorđevića, četnika, Draže Mihailovića, Miloševića i drugih, a ne nikako Isusa, „slave“, ( i to protivno važećem gregorijanskom  kalendaru koji je u saglasnosti sa stvortiteljem Svemira – Bogom!) je i sramotna laž, koja nije ništa drugo, nego jeziva sprdnja sa junacima crnogorske vojske i njenim herojskim činom: jedine i strašne odbrane razbijene srpske vojske u bjekstvu,  i dijela srpskog naroda koji je bježao, te njihovog kralja Petra, (zet Nikole Petrovića)  regenta Aleksandra,( unuk kralja Nikole),  Nikole Pašića, (lažnog Srbina, bio je Cincarin), srpskog generalštaba, srpske vlade i srpske skupštine (parlamenta), laž kako je bitka na Mojkovcu ta koja je pružila stratešku odstupnicu Srbima u bjekstvu, iako je jedina istina da je tu odstupnicu crnogorska vojska pružila, svojim veličanstvenim pobjedama na Vihru i Javoru, i mnogim drugim položajima,  već u novembru 1915-te, a da su se ostaci poražene srpske vojske, odmah krajem decembra,  povukli na obalu Albanije, i odmah je, debelo lažući,  proglasili,  zajedno sa Dračem, spskom, odakle je prebačena na Krf!

Dakle, istina je jedna i jedina: veličanstvene bitke na Mojkovcu, i još veličanstvenije crnogorske pobjede u toj bici, sa vojnog aspekta, UOPŠTE NIJE TREBALO BITI, bila je NEPOTREBNA! Do ove bitke je došlo samo da bi se, na svaki način, spriječilo povlačenje, ne nikako bježanija, (pobjednička vojska ne bježi!)  i crnogorske vojske, njih najmanje trideset hiljada, takođe na obale Albanije, a odatle na Krf, ili neđe drugo! Sve ovo je znao njen komandant serdar Janko Vukotić, ali veleizdaja Kraljevine Crne Gore, njenog Kralaj Nikole i dinastije Petrović, njene pravoslavne crkve, sve u ime Velike Srbije i Karađorđevića,  bila mu je iznad, čak i najmanje ljudske časti, i dostojanstva, i čak iznad, više nego vjekovima i vjekovima, brilijantne istorije Crne Gore i Crnogoraca!

Janko Vukotić je teški veleizdajnik Crne Gore, i ne samo on, veliki ih je broj veleizdajnicima  postao, samo zbog velikosrpskog korita, agentima Beograda, usmjerenim na ubijanje Crne Gore, i  zaslužuju samo jedno – teški prezir iz dna naših srca i duše!

Pored mase drugih izdajnika, i ja sam imao dva teška izdajnika LSCG, a rođena su mi braća od tetke, Vukotiće: Micka i Bora, oba iz Podgorice. . .

Dva rođena brata kraljice Milene: brigadijer i vojvoda Stevan – Stevo Vukotić i brigadijer Milutin postali su teški veleizdajnici Crne Gore. Zbog te veleizdaje, vojvoda Stevo, koji izdaje Crnu Goru,  kralja Nikolu i svoju rođenu sestru Milenu, sahranjen je odmah pored ulaza u cetinjski manastir  1922-ge, kad je umro! Grob je mermerni, moćan, ali kad pogledate piramidu i sa zadnje strane, na njoj piše: Arsen Karađorđević!  Znači, radi se o grobu Arsena Karađorđevića, ( on je rođeni brat Kralja Petra!) grobu koji je, u znak zahvalnosti od strane Kralja Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, Aleksandra,  (Aleksandar nikada nije bio Kralj Srbije!)  dovučen na Cetinje i poklonjen familiji veleizdajnika Steva, u znak zahvalnosti Karađorđevića za svaki zločin koji je kraljičin brat  počinio nad Crnogorcima, a bilo ih je mnogo! Oba brata kraljice Milene bili su učesnici veleizdajničke Podgoričke skupštine, a Stevo je bio organizator ubilačkih bjelaških omladinskih odreda po Crnoj Gori!

Sva ova jeziva istina o izdaji kraljevine Srbije, u odnosu na bratsku joj i savezničku Kraljevinu Crnu Goru, koja ju je spasila od totalnog uništenja,  izdaje monstuozno režirane u Beogradu i sprovedene u djelo po sred Crne Gore,   dobija još jeziviji i  istinskiji obris kad se sagleda istina da su  analize ondašnjih ozbiljnih vojnih analitičara,  sve do juna 1918 –te, kad je francuski general Foš zadao pet smrtonosnih udaraca njemačkoj vojsci, ali je, neposredno prije toga, njemačko carstvo i bankrotiralo, stanje frontova ispravno tumačile kao ogormnu mogućnost pobjede Berlina i Beča nad saveznicima! Znali su to i Karađorđevići, ali i pored najvjerovatnijeg gubitka rata i brisanja Srbije sa političke karte svijeta, još su bjesomučnije zabijali smrtonosni nož u leđa Crnoj Gori i Crnogorcima! Postavlja se pitanje, koje još niko nije postavio: ako su Karađorđevići i njihova zločinačka klika, bili uvjereni da su Crnogorci so Srpstva, što će im njihovo ubijanje, dakle, ubijanje sopstvenog SRPSKOG naroda u Crnoj Gori?! Odgovor je jasan: Karađorđevići su bili svjesni istine da Crnogorci Srbi nijesu, nego Crnogorci, i da ih treba nasilno posrbiti! I taj čin teškog zločina,  koji je već imao duboko zasađene korijene u Crnoj Gori i na: crnogorskom dvoru,u  crkvi i vojsci, krunski je dokaz da su Karađorđevići znali da je velikosrpstvo zasnovano na teškim lažima, ali da ga treba sprovesti i po cjenu najužasnijih zločina nad Crnogorcima! Onaj učinjen nad Crnom Gorom, jedinstven je u kompletnoj istoriji svih evropskih ratova, sličnog niđe više naći nećete!

Crnogorska vojska, nazvana Sandžačkom, da bi se od samih srpskih vojnika krila istina  kako ih na sandžačkom frontu brani crnogorska, a ne srpska vojska, u onim godinama rata  (1914,15,16-ta) bila je JEDINA svaeznička vojska koja je ratovala van svoje državne teritorije, i redovno, neviđenim junaštvom i strahovitim sposobnostima svojih oficira, i njenog komandanta veleizdajnika Janka Vukotića, maestralno pobjeđivala!

Nakon srpske okupacije Crne Gore osamnaeste, proglašenja antiustavnog i okupatorskog prisajedinjenja (anšlusa) Srbiji, na osnovu odluke koju je donijela antiustavna, a velikosrpska  „Velika narodna skupština srpskog naroda u Crnoj Gori“ od 26 – og novembra 1918-te, sva herojstva i crnogorsko spašavanje Srbije od totalnog uništenja, IZBRISANA su, skoro potpuno, iz svih medija, govora kralja  Aleksandra, Nikole Pašića i  drugih srpskih vodećih političara i oficira, pogotovu generala, govora patrijarha i kompletnog sveštenstva SPC, govora i pisanja brojnih srpskih naučnika i intelektualaca, o istoričarima ni riječ, proklamacija, svakodnevnih svečanosti slavljenja srpskih pobjeda! Iz predavanja na vojnoj akademiji i svim drugim školama, izbrisane su crnogorske ratne pobjede iz života u novostvorenoj Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, a Crna Gora, dinastija Petrović-Njegoš, sveti Lovćen, sveto Cetinje, vjekovi Slobode, crnogorska vojska, oružje, zastave, kompletna njena istorija, crkva, kultura, jezik, nacija, crnogorsko oro, crnogorske poskočice, narodne pjesme, običaji – podvrgnuti su najmračnijoj, u biti svojoj, kao da se radilo o jedinstvenoj boljševičko – komističko – nacističko – fašističko – četničkoj asimilatorskoj kampanji,  zasnovanoj na očiglednim lažima,  kampanji nošenoj mržnjom prema svemu što je crnogorsko, pa i prema njihovoj nošnji, kapi, sahranama, tužbalicama, lelecima, svadbama, rođenjima, opancima, muškarcima, babama i đedovima, đetićima, momcima, đevojkama, kačamaku, cicvari, raštanu, kaštradini i svemu drugom! Tako su Crnogorci postali, voljom velokosrba – primitivni seljaci, bića stvorena samo za zajebavanje i sprdnju! Zapamtimo: u Crnoj Gori, sve do 1918-te i dolaska okupatorske srpske vojske, nikada nikakvih psovki nije bilo, a današnja Crna Gora je Sotonino carstvo psovk,i prevara, podvala, laži i pljače, izdaja, kriminala, prostitucije i mafije! Jedina osoba koja u Crnoj Gori nije izdana zove se – Milo Đukanović!

Međutim, doselili smo se, po velokosrbima, nakon kosovskog poraza (laž!), Njegoš je postao najveći srpski PESNIK (laž!) , crnogorski je proglašen jezikom srpskim, crnogorska crkva srpskom, sva kompletna istorija crnogorskog naroda, proglašena je – srpskom, a crnogorski naropod – Srbima! (laž!)

Ali, sve ove zločinačke aktivnosti Beograda, u odnosu na Crnu Goru, dokazuju nepobitno: kako su Karađorđevići znali istinu da su Garašaninovi agenti izmislili srpsku naciju u Crnoj Gori, prevodeći im pravoslavlje kao – srpsku religiju, pa su onda Crnogorci, a što drugo –  nego Srbi! Karađorđevići su znali zlatnu istinu da su Crnogorci, ništa drugo – nego Crnogorci, a  naređenje Karađorđevića je glasilo: posrbi ih, ili uništi, ako odbijaju da postanu Srbi! Zbog toga je sveti Kralj Nikola, od njihove strane, proglašen izdajnikom Srpstva, što je najsramnija laž  ikad na Planeti izgovorena, jer da su Crnogorci Srbi, Karađorđevići ne bi počinili ni jedan jedini zločin protiv crnogorskih Srba, jer zašto bi ubijali bi svoj narod, a ona veleizdajnička Podgorička skupština nikad ne bi istakla da je to skupština SRPSKOG naroda u Crnoj Gori, ali je to MORALA da stavi, jer je znala da srpskog naroda u Crnoj Gori NEMA, niti ga je ikad bilo, sem u njihovim zločinačkim planovima i u redovima velikosrpskih guslara u Crnoj Gori!

Karađorđevići su, kao zmija noge, krili istinu da su, porijeklom, Albanci (albansko katoličko pleme Hoti, odatle su! Karađorđe je bio – Albanac!), i tek će kralj Petar promijeniti njihovu slavu – (Karađorđevića)  Svetog Klimeta rimskog, koju niko nikad u Srbiji nije slavio, i zamijeniti je sa slavom Sv. Andrije!

I na kraju ovog odjeljka da kažem i sljedeće: pobjedonosne bitke crnogorske vojske, pogotovu bitka na Mojkovcu, nijesu i nije izučavana na Vojnoj akademiji u Beogradu, jer bi i svaki kreten, a kamoli normalan  polaznik akademije,  golim okom vidio da je bitka na Mojkovcu bila suludan čin, ravan onom atentatu na prestolonašljednika Franca Ferdinanda i njegovu ženu, u Sarajevu. Odmah bi se napravio  korak dalje, pitanjem studenta: zašto je crnogorska vojska, odmah nakon pobjede na Mojkovcu, raspuštena od strane njenog komandanta serdara Janka Vukotića? Zašto se crnogorska vojska nije povukla, pa sa srpskom poraženom vojskom, crnogorska kao pobjednička,  bila prebačena na Krf? Odgovor bi bio samo jedan: upravo zbog toga što nije bila srpska, nego crnogorska, nakon obavljene strateške zaštite ostataka srpske vojaske, morala je biti – uništena! Zaključak studenta akademije morao je biti samo jedan – VELEIZDAJA, I TO NAJSRAMNIJA U EVROPSKOJ ISTORIJI! To se nije smjelo – dozvoliti! Briši istinu, neka živi naš Kralj Aleksandar i – laž!

Čitavi kulturocid i genocid nad Crnom Gorom, sproveden je kako bi se Crnogorci ne samo posrbili, nego i da bi se sramotno izdajstvo Karađorđevića, izvršeno nad Crnom Gorom, sakrilo ispod tona i tona velikosrpskih laži – zauvijek!

Nije im pošlo za rukom, bez obzira na decenije laži koje je velokosrpstvo proizvodilo i proizvodi dnevno, besramno i zločinački – kao na traci!

Nastavlja se!

MOJKOVAČKA BITKA (2).

 

Jedna od najfalsifikovanijih istorija na evropskom kontinentu, tu, u srcu Mediterana, istorija je slavnog crnogorskog naroda. Svi falsifikati prema Crnoj Gori,  jurnuli su iz Beograda,( Crnogorci su ga zvali Biograd, onako kako treba i kakav je njihov sveti jezik), tačno od početka sticanja nezavisnosti Srbije (Garašanin 1844-ta),  i razsamarivanja turskog samara – sramotnog srpkog robovanja pod Turcima od punih pet vjekova!

Nema naroda na svijet,  koji se, nad ovim stravičnim podatkom, ne bi zastidio, ali je u Srbiji, i kod takozvanih crnogorskih Srba, izmišljenih u Crnoj Gori od strane velikosrpskih agenata kojima je bila zasuta, ropstvo – ponos! Niđe, na svijetu bijelome, vi nećete čuti pripadnika ni jednog jedinog naroda koji je bio pokoren, i postao rob, da ti, udarajući se ponosno šakom u prsa, u lice krikne: mi smo robovali petsto godina! Nema naroda koji slavi svoju izgubljenu, a kapitalnu bitku – kosovsku, nema tuge ni tugovanja…Umjesto da je obilježavanje Vidovdana, za sve Srbe na svijetu bijelome, dan tuge, dan žalosti, dan sjećanja na  strašan poraz, dan crnine, dan suza…ne, on je: dan sreće, dan radosti, dan bahanalija, dan pića i pjanstva, dan droge, dan harmonike, dan truba i pleh muzike, dan doboša, dan trbušnog plesa, golih ženskih, dan narodnih kola, dan kneza Lazara i svih izginulih koji su se u nebo vinuli, dan srpkog naroda“ nebeskog“! I sve tako: laž,laž,laž na laž, jer je ona, kao takva, sama suština mračne Garašanin – Petrar – Aleksandar – Pašić – Ćosić – Milošević – Đukanovićeve velikosrpske ideje, lažne istorije koju je produkovala, trovanja lažima samog srpskog i crnogorskog naroda,  njene politike i njenih suludnih ratova, koji su omrčili sve bližnje im narode  na Balkanu, a nakon turske okupacije, što je jezivo, to je postao najsnažniji i jedan jedini smjer u Srbiji, sadržaj koji se iz velikosrpskog kotla  namjerno prelio  u Crnu Goru, a o takozvanoj Republici Srpskoj da i ne pričam. Nećete naći niđe nikoga, sem Srbina, koji slavi strahotan poraz i o njemu priča s ponosom, kao da je bila – pobjeda,  i sa takvim tonom i navodnim zanosom…Strašno!

U to zlo i zlokobno velikosrpsko pakovanje, uvijena je i Crna Gora kojoj je nametnuta teška laž kako su Crnogorci Srbi, koji su se u Crnu Goru, bježeći nakon kosovskog poraza, doselili u praznu Crnu Goru, i u njoj se nastanili. Na žalost tešku, i crnogorsku kob, ovoj laži,  koju mu je podmetnuo teški velikosrbin i navodni njegov učitelj (hahahahahaha, Njegoša neko da uči nečemu? Hahahahaha) Simo Milutinović Sarajlija, podlegao je i Njegoš u „Gorskom vijencu“ (obratimo pažnju, ne zove se „Planinski vijenac“, jer su za ondašnje Crnogorce planine bile – gore! Odatle su imena: Goran i Gorana! A danas su crnogorske planine: Miloacoana Đukanović!). Velikosrbi su je dočekali na volej, da bi je servirali kao „istinu“ Crnoj Gori, jer, eto zaboga, i vladika kaže da smo Srbi, a istina je samo jedna: do Njegoša, nikome i nikad, u Crnoj Gori, nije pala ni na pamet ovako gnusna laž, sa kojom su Crnogorci –Vlasi-Morlaci-Iliri, pretapani u – Srbe!

Da je laž doseljenja srpske vlastele, junaka i naropda srpskog u Crnu Goru istina, zašto bi Srbi dozvolili sebi da izgube narodno ime Srbi, i da se prozovu Crnogorcima? Kako bi bilo moguće, da do 1838-me,doseljeni  Srbi uopšte pojma nemaju o Sv. Savi? Zašto Crnu Goru nijesu  preimenovali u, na primjer – Novu Srbiju? Ili – Lazarevu Srbiju? Zašto bi govorili ijekavski i imali ona četiri glasa kojih u srskom jeziku nema? Zašto bi pravoslavne crkve u Crnoj Gori, bile bez likova loze Nemanjića koji su, ama svi do jednoga, proglašeni za svece SPC, počev od Nemanje koji je postao Sv. Simeon? Đe se izgubi srpska vlastela u Crnoj Gori? Đe nestade? Đe su im grobovi i grbovi na njima? Đe im je potomstvo? Đe su im knjige, a đe Biblije? Đe su im zamkovi i feudi po Crnoj Gori? Kako je moguće da feudalizam ne nastaviše i u Crnoj Gori? Zašto je potrebno Amfilohiju da svodove i zidove crnogorskih manastira „slika“ lozom Nemanjića, kad ih u Crnoj Gori, poslije sloma njihovog, nikad više bilo nije? Što radi Amfilohije, teški velikosrbin iz Morače? Falsifikuje javno! Buni li se ko? Niko! Što to znači? Odgovor je jeziv, ali lak: to znači da Crnogoraca više – nema, i tačka! Što su uradili? Prodali su se, odnosno – „snašli“!

O činjenici da je crnogorska vojska pružila stratešku odstupnicu  razbijenoj srpskoj vojsci u bježanju,(1915-16-ta) velikosrpska istorija ćuti, a kad progovori – laže!

Beograd je grad pun spomenika, ali đe je veličanstveni spomenik zahvalnosti crnogorskoj vojsci, crnogorskom oružju, crnogorskoj zastavi,kruni, kraljevini, crnogorskim junacima, crnogorskim vojskovođama, Kralju Nikoli i Kraljici Mileni? Nema ih, da đaoljega, ali za mene ta istina da ih nema, nije muk, nego jasna poruka:  koga je spasila Crna Gora, ubijajući samu sebe? Spasila je svoje ubice: Kralja Petra, regenta – kralja Aleksandra, Nikolu Pašića,  pukovnika Petra Pešića, vojsku srpsku, vladu srpsku, narodnu skupštinu srpsku, spasila je Crna Gora 150 000 Srba, a time i Srbiju! Kroz Crnu Goru se povuklo  90 000 Srba, a preko Prokletija 40 000. Tokom bježanije izginulo je 250 000 Srba koji su umirali od gladi, žeđi, zime, ali su se i masovno predavali Austrougarima. Kako velikosrpska istorija zove ove događaje? Ovako: povlačenje preko Prokletija, ili :preko Albanije! Crna Gora se – ne pominje!

Kad je Crna Gora okupirana od strane Srbije, i nasilno proglašeno „prisajedinjenje“- ovo treba prevesti kao: otimanje Crne Gore i njeno stavljanje u korpus srpske teritorije, nakon 1918-te je zavladao muk o junačkoj, viteškoj i antičkoj ulozi Crne Gore, u spasavanju Srbije. Ni pomena nije bilo o pobjedonosnima akcijama crnogorske vojske, a tek reda radi plasirana je još jedna teška laž: mojkovačka bitka je bila proglašena kao odstupnica srpskoj vojsci! Laž! Mojkovačka bitka je bila veličanstvena pobjeda crnogorske vojske, ali je punih deset dana prije nje, sva srpska vojska bila već povučena, pa čemu onda bitka? Odgovor je samo jedan: da bi se spriječilo, kao jedino logično i neophodno, povlačenje crnogorske vojske sa Kraljem Nikolom! Ko je sve ovo uradio? Veleizdajnik nad veleizdajnicima – serdar Janko Vukotić! I ne bijaše – sam. . .

Nastavlja se!

Tag Cloud