A great WordPress.com site

Archive for August, 2012

O JOVANU ĆETKOVIĆU (ČETVRTI NASTAVAK)

O JOVANU ĆETKOVIĆU (ČETVRTI NASTAVAK)

Knjiga Jovana Ćetkovića Ujedinitielji Srbije i Crne Gore, Dubrovnik 1940-te, vrhunski je dokaz o trajnom velikosrpskom receptu falsifikovanja crnogorske istorije.

Istim modelom očigledne prevare, podvale i laži, sa silom države iza, služio se Hitler kad je lagao o Njemcima kao arijevskoh rasi, o Jevrejima kao centru planetarnog Zla, isti je bio Musolini sa idejom o stvaranju italijanske imperije, isti su bili Lenjin i Staljin sa lažima o diktaturi proleterijata, slobodi koju diktatura nosi, i svjetskoj proleterskoj revoluciji, isti je bio Tito, posijan u katranske zločinačke oranice staljinizma, isti je bio Mao u Kini, Pol Pot u Kambodži, sve do Trumana I Čerčila sa bombardovanjem njemačkih gradova, ubijanju civila, sve do atomskih bombi i mnogo čim još, i tako sve redom. Takvih mentalnosti, kao što je bio Jovan Ćetković, Crna Gora je bila prepuna, i danas je, i u tome je uzrok njenog definitivnog nestajanja, i to zanavijek. Na isti način kako je Ćetković otvoreno lagao za račun velikosrpstva, glumeći srpskog patriotu, na isti način crnogorska stvorenja lažu za račun crnogorsku mafiju, sve glumeći Crnogorce, Srbe, Bošnjake…njihova srca nijesu srca, to su mašine, duše oni nemaju.I zbog toga je sve ovako, kako je dvadesetdvije godine.

U Ćetkovićevoj knjizi za Petroivće je, a najviše za kralja Nikolu, napisano svega i svačega. U prvom redu Nikola je optuđen za izdaju Srpstva, za separatizam, za tajne pregovore sa Austrougarskom i tako dalje, a sve je laž na laž! Da je knjiga objavljena dvadeset pete, nekako bih njen sadržaj mogao da razumijem kao političko i ljudsko sljepilo Jovana Ćetkovića. Ali, objaviti je četrdesete, i ostati na pozicijama velikosrpske agenture, nije shvatljivo osim kao namjera zadavanja još jednog udaraca ljudima koji su patili za uništenom Crnom Gorom, njenom krunom, njenom crkvom, njenim jezikom,njenim slavnim oružjem, zastavama i hrabrošću. Hoću reći da se, do četrdesete, potpuno raskrinkala diktatura Aleksandra Karađođevića, do u tančine se sagledala njegova zlikovačka i pljačkaščka, iznad svega velikosrpska vlast. Ali, sve točigledne činjenice Ćetkovića uopšte nijesu doticale, on je guslao na velikosrpski način, a knjiga mu je, u nekoliko navrata, doživjela i reprint izdanja u Srbiji komunističkoj, i u Srbiji Miloševićevoj. Ne, nije onu kraljevinu Jugoslaviju ratom uništio Hitler, ona se sa politikom Aleksandra stavila na poslužaonik Hitleru! Iz prezimena Karađorđević izdvajam princa i regenta Pavla koji je bio izvanredan čovjek i brilijantan političar, nije bio velikosrbin, nego se zalagao za opstanak zemlje. Ko ga je srušio martovskim pučem 1941? Srušila ga je Čerčilova obavještajna služba sa šakom izdajnika na čelu sa generalom Simovićem! Svi su bili, odnosno njih većina, britanski tajni agenti! Znao je Čerčil da će na martovski puč Hitler reagovati vojnim uništenjem Jugoslavije! Tim pučem Čerčil je stavio Jugoslaviju pod krvnički nož, ali je tim jugoslovenskim mini ratom obezbijedio Hitleru mirno desno krilo fronta za napad na SSSR! To je tajna Čerčilovog puča, obezbjeđenje što stabilnije pozicije Hitleru! On je želio što brži Hitlerov napad na SSSR kako bi time što više rasteretio očajnu situaciju u kojoj se Britanija nalazila, očekujući Hitlerovo iskrcavanje na britansko ostrvo.

Naravno, Ćetković se ne pita o suludnosti, idiotizmu politike Beograda koja je planirala i dovela do ubistva prestolonasljednika Franca Ferdinanda, prestolonasljednika svjetske velesile sa 51 000 000 stanovnika i vojskom od 1 800 000 vojnika! Ne umanjujući hrabrost Gavrila Principa, koji je imao samo sedmanest godina, zar nije bio trenutak da se Ćetković zapita o svrsi samog atentata? Zar je bilo političke glave u Beogradu koja je mogla i pomisliti da će ubistvo nadvojvode Franca Ferdinanda proći kod Beča kao da ništa bilo nije! Zar ti pucnji nijesu bili pucnji Srbije u samu sebe? Da je rat ostao izolovan, da nije postao svjetski, da li iko može pomisliti da bi mala i slaba Srbija, sa svega 450 000 slabo naoružanih vojnika i tek 4 500 000 stanovnika, mogla, i u najljepšem snu, da odsanja kako pobjeđuje Austrougarsku? Do stvaranja Velike Srbije, sakrivene podlo pod imenom kraljevine SHS, pa onda Jugoslavije,nije došlo zbog junaštva srpske vojske i NJENE pobjede u Prvom svjetskom ratu, nego je došlo pobjedom saveznika i, sasvim slučajno, voljom i odlukom Francuske, a prije toga i carske Rusije da se Velika Srbija stvori, pa se konačno, tom stvaranju nove države pridružila i Britanija zajedno sa USA: Cilj je bio jedan i jedini: da se razbijena Njemačka održava samo kao invalid, u svakom smislu te riječi, da se Austrija svede na ono što je teritorijalno i danas, i da bude potpuno politički nemoćna, a da Francuska opstane kao sila, ali samo do te mjere snažna da London može upravljati njome u kritičnim trenucima, i držati je pod kontrolom! Dodajmo još i blok prema SSSR. Tvrdim da su Principovi pucnji bili samoubistvo Srbije, i pod Miloševićem se definitivno ubila, a na tragu Principovih hitaca…

Petrovići su pravoslavna dinastija, i dinastija narodna. Manjega naroda i manje dinastije, a veće slave i naroda i dinastije u Evropi nema. Ali, zaludu. Pravoslavlje je došlo kao okupatorska religija, na isti način kao što će nam doći i islam. Majka autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve je Srpska pravoslavna crkva. Zbog toga je kod Crnogoraca bilo prirodno da za sebe kažu kako su Crnogorci, i da im je vjera srpska. Po tome nijesu bili specifični. Rusi vjeruju u rusku vjeru, Grci u grčku, Bugari u Bugarsku, Rumuni u rumunsku, a sve su vjere pravoslavne. Za pripadnika ovih naroda, svi drugi narodi koji vjeruju u pravoslavlje, smatrali su se Rusima, ili Bugarima, ili Rumunima, ili Grcima…sve zavisno koga pitate: da li Grka, Rumuna, Bugarina, Rusa itd. Međutim, ovo prirodno stanje stvari srpski agenti, ubačeni u Crnu Goru, počeli su da falsifikuju pretvarajući Crnogorce u Srbe! Dodali su im, posolili, da su najbolji Srbi, čisti Srbi, srpska Sparta, luča srpske slobode, i još mnogo toga, i zagovarali kako Srbi trebaju da se ujedine, protiv čega priprosti crnogorski ljudi nijesu imali ništa protiv, i oni su sanjali ujedinjenje svih porobljenih hrišćana, bez obzira na vjeru, a ujedinjenje takvog srpstva postalo im je primat, san o slobodi Balkana. Kada se svemu doda laž da su Crnogorci porijeklom Srbi koji su u Crnu Goru utekli kao rezultat poraza na Kosovu 1389-te, ta beogradska okupatorsko-falsifikatorska igra postaje više nego jasna.

Ćetković tvrdi da je Nikola sanjao o srpskoj kruni, da on bude kralj svih Srba sa prijestolom u Beogradu. Naravno, Ćetković ga zbog toga sramotno optužuje, ali ne i kraljeve Petra i Aleksandra, a ja mislim da je vrijeme da se zapitamo: zašto bi takva Nikolina ideja bila sramotna i izdajnička? Po kom osnovu se uopšte može uporediti dinastija Petrović-Njegoš sa dinastijom Karađorđevića ili Obrenovića? Pa ljudi moji, sedam Petrovića su sedam na Nebu stajačica, zvijezda crnogorskih koji će sjajiti dok je Kosmosa, pa naroda crnogorskoga nikad ne bilo, zvali se Mafijaši, kako očigledno žele! Pa zar Nikola nije volio Srpstvo, zar ga nije propagirao na svakom mjestu, veličao, uzdizao, ali će tu napraviti kobnu grešku, jer i njegovo Srbovanje briše razliku izmedju vjere i nacije crnogorske, ta granica postaje nejasna što je bio poklon velikosrpskoj agenturi koji će ona maksimalno iskoristiti, zločinački, naravno.

Kako je Nikola mogao znati da je Nikolaj II Romanov prodao Karađorđevićima Crnu Goru? Kako je mogao i slutiti da njegov boravak u Francuskoj nije bio njegov boravak, nego zatvor za njega koji će mu spriječiti zauvijek povratak u Crnu Goru? Kako je mogao slutiti da će njegovo promptno objavljivanje rata Austrougarskoj biti tretirano kao da se nikad desilo nije? Kako je mogao slutiti da će na isti način biti tretirano i njegovo pružanje zaštite srpskoj vojsci koja je bila u rasulu i bjekstvu, a crnogorske trupe su je spasile konačnog sloma? Kako je mogao i pomisliti da se i crnogorska vojska, pod crnogorskim barjakom, slavnim krstašem, neće naći na Krfu, nego će biti, i to nakon Mojkovačke pobjede, raspuštena, a ne nikako povučena na Krf? Ko je mogao pomisliti da će Crna Gora, kao saveznička država, nakon pobjede saveznika, jednostavno i srpskom okupacijom biti, kao prosta srpska teritorija pripojena Srbiji. Kako je kralj Nikola mogao viđeti da će mu zet, kralj Petar, zajedno sa Nikolinim unukom, kraljem Aleksandrom, uništiti crnogorsku državu, dinastiju, crkvu, vojsku, kulturu i sve ostalo, i da će očigledno, i pred cijelim svijetom, ukrasti hiljadugodišnju crnogorsku istoriju i proglasiti je srpskom? Zar je Nikola mogao naslutiti da će Karađorđevićevski zločin ići beskrajno i bezdano u svojim nakanama uništenja Crne Gore, da takvog zločina, ni sličnog, nema u evropskoj istoriji?

Nastavak slijedi…

Advertisements

O JOVANU ĆETKOVIĆU (TREĆI NASTAVAK)

O JOVANU ĆETKOVIĆU (TREĆI NASTAVAK)

Esad paša Toptani bio je poznati turski general i albanski političar.Tokom okupacije Albanije u Prvom i Drugom balkanskom ratu (1912 -13.g.) Esad Paša je sarađivao sa srpskom i crnogorskom vladom pokušavajući da uništi privremenu albansku vladu Ismaila Kemalija. U sukobima koji su nastali nakon proglašenja albanske nezavisnosti 1913.g., Esad paša je, uz pomoć Srbije, nametnuo vlast u centralnoj Albaniji u formi marionetske albánské države podložne Srbiji. Međutim, došao je Prvi svjetski rat, pa je Esad paša iz Albanije prognan. Tokom rata postao je očigledni srpski pion, ali je odigrao veliku ulogu u bježaniji (falsifikat je kad se kaže-povlačenje) srpske vojske preko albanskih planina, jer su njegovi vjerni ljudi pomagali bježanju srpske vojske pred austrougarskim vojnim cunamijem, i bježanju srpskog kralja Petra, regenta Aleksandra, srpske vlade i srpske skupštine. Niđe i nikad nećete naći, u srpskoj istoriografiji, da je je bježanje nastalo kao posljedica totalnog srpskog vojnog poraza! Nećete naći ni da je bježanje zaustavljeno na nekolika dana, jer je srpski vrh bio donio odluku o bezuslovnoj predaju Austrougarima! Ne! Kao i u sramotnom, ali junačkom, kosovskom porazu koji je falsifikatom iskovan u srpsku „pobedu“ nad Turcima i slavi se na zva zvona, uz sva kola narodna, uz sve harmonike,turbofolk, uz sex i prostitutke, uz pijanstva i veselje, razvijene zastave sa četli ocila, često sa Dražom, Ratkom, Karadžićem na majcama i u tetovaži, „pa oni najveći Srbi čoveče“ … niđe suza,niđe leleka, niđe tuge za Lazarom i srpskom vlastelom i njenim junacima, ama ni riječi jedne o ptstogodišnjem robovanju, tako se očigledna bježanija falsifikatom slika kao junačkko povlačenje srpske vojske, njiohovog kralja, regenta, vlade i skupštine! Aaa, to ne! To nisu bili begunci, nego junaci! Mi smo se stalno i VEKOVIMA borili protiv Turaka! Borili? Ali kako ste se borili, kad ste čitave vjekove bili i ostali robovi?Znate li da je vaše ropstvo najduže u istoriji evropskih naroda, a možda i u svjetskoj? Odgovor redovan je: Ma kakvi, samo sviraj harmoniko i razvezi trubo moja! Slobo brate, naše rosno cveće, , a kakva je ona kurva koja skoro gola pleše, ma daj da je dovedemo za sto čoveče, naša je!

Znači i oprvadani bijeg razbijene srpske vojske, bjekstvo krune, vlade i crkve, ostavljanje junačkog srpskog naroda na milost i nemilost okupatoru, sve je to falsifikovano u „junačko povlilačenje! Ni riječi o desetinama hiljada koji su dezertirali tokom bježanije, samo riječi o hiljadma onih koji su se smrzli, umrli od gladi, bili ubijeni…Sve su to Obilići, a što bježe, nije važno!
Tokom rata Esad paša je bio na strani kralja Petra, Pašića i regenta Aleksandra! Nije ni čudo, oni su ga finansijski i oružjem držali i njime upravljali kako su htjeli…A bio je Esad paša na strani mladoturskog preuzimanja vlasti, dospio je i do položaja poslanika i turskoj skupštini! U turskoj je bio poslanik, a u Albaniji je postao „tiranin iz Tirane!“

U Prvom balkanskom ratu, Esad paša je branio Skadar, ali ga je i predao pobjedničkoj crnogorskoj vojsci. Najbliža istini je priča koja kaže da je on ubio glavnog zapovjednika odbrane, turskog generala Hasana Rizu, kako bi spriječio dalju odbranu Skadra. Esad je komandovao samo pomocním garnizonom! Naravno, Hasan Riza je ubijen sve u dogovoru sa crnogorskom krunom.

Tokom 1912-1913, srpska vojska je okupirala najveći dio sjeverne i središnje Albanije! Takođe i obalu, onaj pusti san Ilije Garašanina je tada, makar za malo, ostvaren, a na obali Srbima blista i okupirana luka Drač, kao najvažnija strateška tačka velikosrpskog okupatorskog pohoda! Kao što će se desiti i okupitanoj Crnoj Gori osamnaeste, po istom scenariju velikosroske politike su, na okupiranom području Albanije, instalirane Beogradu pokorne civilne albanske vlasti. Albanska okupirana teritorija je faktički anektirana Srbiji. Odmah, 29-og novembra, Beograd je instalirao drački okrug sa četli sreza: dračkim, elbasanskim, lješkim i tiranskim! Kada je Crna Gora u pitanju, u srpskoj istoriografiji nikad nećete naći istinu da je Crna Gora bila okupirana od strane srpskih, francuskih i italijanskih trupa osamneste, a sve zbog toga da bi okupacijom bila anšlusirana Srbiji sa ukidanjem i zabranom svih oblika crnogorske hiljadugodišnje suverenosti i znakova njene nacionalnosti!I još nešto. Velkosrpska poltika ne samo da je proglasila Crnogorce Srbima, nego im je ukrala hiljadugodišnju istoriju i proglasila je svojom! Po velikosrpskim otvorenim lažima Crna Gora je, zahvaljujući(!) srpskoj vojsci bila oslobođena osamaneste, i pored toga što se zna da je Crna Gora već bila oslobođena samim povlačenjem austrougarske vojske iz Crne Gore, ali i djelovanjem crnogorskih komita!

Crnogorci su srpsku vojsku dočekali onako kako treba,jer je velikosrpstvo u Crnoj nikolinoj Gori bilo jedini smjer crnogorske politike, Nikola je sanjao da postane svesrpski kralj sa prijestolom u beogradu i tome nerealnom i samoubilačkom cilju je podredio sve pa i sopstveni narod, a to znači da su crnogorci decenijama bili učeni da srpsku vojsku, vladara i zastavu, te crkvu, vide samo kao – bratsku, ovoga puta istu onu vojsku čije je bježanje i spasavanje od totalnog uništenja omogućila samo i sama crnogorska vojska neviđenim junaštvom, pružajući joj, svojim golim prsima, zaštitnicu! U njoj su Crnogorci prvi put gledali, zapravo, mislili sud a ih vide, potomke onog, inače istorijski nepostoječeg Miloša Obilića, ali i potomke postojećeg i herojskog kneza Lazara i Karađorđa! Nijesu mogli ni sanjati da će im rođeni unuk kralja Nikole, regent Aleksandar, zet kralja Nikole i otac Aleksandrov, kralj Petar, te ogavni ratni profiter, mafijaš i isto takav političar Nikola Pašić, zariti podli nož u leđa crnogorskoj državi, kruni, crkvi, da će uništiti jednu od najslavnijih evropskih dinastija, Petrović Njegoše, i isto takvu državu!

Crnogorski moral opštenarodni nije nikako mogao biti u saglasju sa tako stravičnim, i do tada neviđenim zločinom, da Srbija, kao saveznička država, zariva nož u srce Crnoj Gori, onoj koja joj je odmah bratski pružila ruku objavljujući istog časa rat Austrougarskoj, onoj čiji je kralj poručio kralju Petru: „naša sudbina je i vaša“, onoj čija je vojska spasila Srbiju braneći njenu vojsku koja bježala, njenog kralja koji je bježao, njenog regenta koji je bježao, i premijera u bjekstvu! Ali…sve se desilo osmnaeste i pored krvavog i višegodišnjeg crnogorskog otpora prošlo, jer je bilo presvučeno teškim velikosrpskim lažima kako su Crnogorci Srbi, kako su se oni slobodnim glasanjem na podgoričkoj okupatorskoj skupštini odlučili za bezuslovno prisajedinjenje Srbiji (čita se kao: bezuslovno samouništenje!). E,taj čin otvorenog ubijanja Crne Gore krio se lažima o crnogorskom srpstvu kojem je zalet dao isti Nikola Petrović(!), te kako su, kao pravi i veliki Srbi, najveći Srbi, svrgnuli zlu dinastiju Petrović i zločinca, antisrbina i separatistu, izdajnika srpstva, kralja Nikolu, oburdali svoju autokefalnu crkvu, zgazili svoju istoriju, pljunuli na svoje drevne zastave, hiljade pobjeda i svijetlo oružje…i još mnogo, mnogo toga. Ali najjezivije: i sve su svoje hiljadugodišnje pretke proglasili – Srbima, a isto tako hiljadugodišnju Crnu Goru proglasili srpskom!

Tako je Crna Gora postala, u svejtskoj istoriji, prva saveznička država koja je pobjednica u ratu, a koja nakon dobijanja rata, voljom Londona, Pariza, i Vašingtona, i zločinom Beograda – nije obnovljena, nego uništena, za razliku od okupirane Belgije, koja je, poslije završetka Prvog svjetskog rata, odmah obnovljena!

Pitam: đe se ovo učilo što pišem, ili: uči li se danas u crnogorskim školama, fakultetima, pa bili i oni mafijaški kao čuveni UDG! Odogvor je: NIĐE! Stvorenja crnogorska, pripremite se da vam đeca uče o Milu Šukanoviću kao jednom od najvećih sinova naroda srpskog! Dočekaćete! I to brzo!

A sad treba reći glavne stvari za ovaj tekst: Tokom okupacije Albanije koja je nastala ulaskom u Albaniju bježeće srpske vojske, Esad Paša je bio sluga Srbije. Pristao je na promjenu međunarodno priznatih granica kneževine Albanije međunarodno přiznáte 1913.g., a, sve u korist Srbije, Crne Gore i Grčke. Zašto? Razlozi su brojni, ali Esad-paša je, između ostalog, u Pašiću i srpskoj vladi dobio ničim očekivanu potporu za ostvarenje sopstvenog sna: da postane albanski vladar! Za uzvrat paša pristaje da takva njegova mala Albanija, bude srpski sluga! Neosporna je činjenica da je, već početkom maja 1913, Esad paša izvijestio kralja Nikolu o svom cilju da se postane vladar Albanije, a pored toga podastro je i spremnost da sarađuje sa Balkanskim savezom.

Tokom balkanskih ratova došlo je do okupiranja i anektiranja od strane Srbije, teritorije Kosova i Makedonije. To je podiglo albanski ustanak pod vođstvom Hasana Prištine, Ise Boljetinca i privremene antiesadove albánské vlade. Podiglo se deset hiljada Albanaca protiv Esad paše.. Da bi sve bilo jasno, do ustanka je došlo septembra 1913, i to u zonama Ljume,Debra, Struge, Ohrida i Đakovice. Na njih je Srbija poslala 20 000 svojih vojnika, i tako je Esad paša spašen, a marionetka mala Albanija nastavila da diše!

Čim je postao diktator male Albanije, takozvani guvernér Albanije, srpski premijer Pašić nastvlja svoju politiku prema Esad paši, naređuje slanje velikog novca, dosta municije i oružja Esadovim podržavaocima, dakle radi čin koji prema savezničkoj i bratskoj Crnoj Gori nikad nije uradio! Naprotiv, nju je redovno opskrbljivao velikosrpskim agentima, a bilo ih je, sram nas bilo, premnogo!.

Međutim, došlo je do obrata.Velike sile su pritiskom primorale Esad pašu da 1. 02.1914. prizna vlast u Albaniji novopostavljenom knezu Vilhelmu od Vida, a platilo se paši žestoko: dodjeljvanjem mu mjesta ministra odbrane i ministra unutrašnjih poslova Albanije! Plata Esad pašina je bila užasna tačno onliko koliko je užasan, krvav i zločinački prema BiH bio i jeste takozvani dejtonski sporazum! Esad Paša odmah traži da privremena vlada Albanije bude premeštena u Drač, tu je svoj, svi Albanci su toj oblasti njegovi špijuni,plaćenici i ratnici, albanske patriote nesumnjivo.Na tu kartu Esad sa njima igra isto tako kako je Beograd igrao na kartu crnogorskog velikosrpstva, nikakve razlike nema! Ali, on ne može da izdrži da ne bude svima vidljivi centar moći. Krišom prima veliku novčanu potporu od Italije, jer Italija ga hoče kao svo slugu, a nikako beogradskog, ona radi na postizanju cilja, na Mediteranu kao talijanskom moru! Ali, Esad ne miruje, on pokušava da izvede puč protiv Vilhelma od Vida!

Paša je uhapšen 19 maja 1914 -te.g., izveden pred sud, i osuđen na smrt! Optužen je bio za izdaju. Međutim, Italija za njega interveniše, spašava ga i on odmah bježi, ne u Beograd, nego u Italiju! Zašto Rim, a ne Beograd? Pa Rim je věci, bolji i nesravnjivo snažniji platiša, a Esad paša je bio samo tegla krvavog džema na prodaju! Esada pašu Rim treba samo ukoliko može, uz pašino žestoko plaćeno učešće, da postane neprikosnoveni vladar Albanije! Ali, treba reći da Esad paša ne zatvar vrata zadnjicom za sobom. On i iz Rima o država bliske relacije sa Cetinjem i Beogradom, i tako krije tragove! Mislim da bi ovakav paša mogao mirno u Crnoj Gori da naslijedi rođenog brata blizanca Mila Đukanovića! Ali, konkurencija bi bila jaka. U Crnoj Gori na svakom koraku srijećete, i to doslovno, Esad pašu- don Mila na svakom koraku, bez obzira na broj subreta, pol, naciju, vjeru, političko ili sportko opredijeljenje! Uši su njihov najrazvijeniji organ, a šaptanje njihova jedina melodija! Broj Esad-Mila je u Crnoj skoro jednak broju stvorenja koja u Crnoj dišu: to je blizu 630.000!

A sada slijedi zvek!

Čim je počeo Prvi svjetski rat, Esad Paša je odmah stigao u Niš, i tu potpisuje TAJNI UGOVOR o savezu njegove male Albanije i Srbije, sa Nikolom Pašićem, 17-og septembra 1914.g!
A što krije ugovor? Evo: ugovor obavezuje na stvaranje zajedničkih političkih i vojnih institucija! Takođe, njime se sklapa vojni savez, ali ostvaruje, konačno, i onaj velikosrpski san dobijanja mora! Ugovorom se utvrđuje obaveza izgradnje jadranske pruge od Beograda, pa do Drača! Mora da je i Ilija Garašanin plakao od sreće u grobu zbog sklapanja ugovora, grlio Pašića i govorio mu: Ti si Nikola najveći srpski sin,ti si najveći velikosrbin, bravo ti ga!

Esad paša je ostvario i dobio da Srbija obavezno vojno interveniše na njegov poziv, ukoliko bilo kako i bilo kada njegova vlast i režim budu ugroženi! Što se tiče razgraničenja predviđena je posebna srpsko-albanska komisija. Pašić je potpisao i to da se Srbija obavezuje da finasira žandarmeriju Esad paše, i da je snabdijeva oružjem plaćajući Esada paši 50 000 dinara mjesečno! A evo i razglednice koja je odmah, istog časa štampana! A rat je, Srbija umire, ali kralja Petra, Pašića, Aleksandra i društvo za to nije briga, oni potpisuju uovore koji su suludno protivni postojećoj situaciji! Pogledajmo:
https://i2.wp.com/upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3a/Pozdrav_sa_srpskog_primorja.jpg

Sad i na ovom primjeru vidimo kako je funkcionisalo velkosrpstvo, a tako funkcioniše i dan danas! Kad je albanska obala bila srpska? Nikad. Kad je Drač bio srpska luka? Nikad? Kad su Albaniju naseljavali Srbi?Nikad. Kad je u Albaniji korišćena u ćirilica? Nikad! I tako mogu sve u nedogled! Na isti su način, istim metodama, Crnogorci prevarom proglašeni Srbima. Posljedice gledamo na svakom koraku. Pitam se: koga je Pašić plaćao u Crmnoj Gori, Beogradu Petrogradu, Berlinu, Beču, Parizu, Londonu iz stih izdajničkih razloga, kao esad pašu u Albaniji? Plaćao je amo svoje anticrnogorske špijune, a svi su Crne Gore listovi koji je prodadoše! I sve to prikrivaju, kriju, i pokrivaju, i junače se takozvanom borbom za Srpstvo i to ujedinjeno! A što je to velesrpstvo uničilo nohovoj domovini Crnoj Gori? O tome, kod njih, pa ni kod očiglednog velikosrpskog špijuna Jovana Ćetkovića, nema ni riječi!

A ko je bio Esad paša svjedoči i naredni slučaj. Čim je Turska ušla u rat, novembar 1914-te, na strani Beča i Berlina, paša je postao neprijatelj Istanbula. Odmah je došlo do proturske pobune u Albaniji, što je dovelo do toga da se Esadovo malo carstvo počelo urušavati.Zahtjev pobunjenika je da Srbija vrati Esadovim ugovorima darovane joj albanske oblasti. Esad paša je opkoljen u Draču, pobunjenici traže da objavi rat Srbiji. Esad paša poziva Srbiju da vojno interveniše, u decembru Begrad je spreman za vojnu intervenuju! Bez obzira što ima tajni ugovor sa Beogradom, Esad paša i dalje uzima pare od Italije, a od Grčeke traži oružje i moli je da njihov trupe zauzmu oblasti koje su se od njega otele! Pašić če intervenisati za Esad pašu tek početím 1915-te! Naravno, nije to intervencija za oašu, nego odbrana nezajažljivih velikosprkih teritorijalnih apetita! Uzalud su saveznici stavili zabranu naintervenciju, kralj Petar, regent Aleksandar i Pašić su intervenisali!

Početkom juna 1915.g. u Albaniju je stiglo preko 20.000 srpskih vojnika! Odmah su zauzeti Tirana i Elbasan kao žarišta ustanka Takođe, oslobođen je patnje opkoljeni Esad paša u Draču! I sve ovo se dešava dok je vojska Srbije i vlast njena na Krfu! Ođe pitam: zna li iko da je ikad srpska vojska iintervenisala u zaštiti Crne Gore? Nikad! Tako je srpskom vojskom spašen Esad paša!
Zašto je Pašić intervenisao, nije nikakva zagonetka. Po velikosrpskom planu i Albanija je morala postati dio Velike Srbije. Ko, o ovome, u Crnoj Gori išta zna? Niko ništa! Ali, i da su znali ili da znaju, sve bi ostalo isto, njih istina ne zanima, oni plivaju u drugom smjeru, u Pašićevom!
Srećno, ali bez mene, hahahahah!!!

Događaji su išli dalje svojim tokom. Ljubomir Jovanović, koji je tada ministar unutršnjih poslova, dolazi u Tiranu i 28 juna 1915.g., nikako slučajno, dolazi na Vidovdan i potpisuje novi tajni ugovor sa Esad Pašom , ali ovoga puta o realnoj uniji između Srbije i Albanije! Srbija je novim ugovorom dobijala, pored već postojećih i inkorporiranih albanskih teritorija, još i naselja:Podgradec, Golo Brdo, Debarsku Malesiju,Ljumu i Has. Zajedničke institucije su, kao i u prethodnom hovoru ostale iste: vojska, carina, narodna banka, diplomatija, sad je tu i kruna Karađorđevića! A osamaneste, Crnoj Gori je, nakon anšlusa, sve zbrisano, srušeno i zabranjeno!. Uz podršku Srbije, Esad Paša je trebao da postane knez Albanije. Takođe, dio srpske vojske ostaće stalno prisutan u takvoj Albaniji, sve dok ugovor u potpunosti ne bude sproveden! Ovaj ugovor, izdajnički po Albance, može se gledati samo kao histerično i alavo gutanje velikosrpske aždaje, i to u vrmenima kad su joj opstale samo skoro mrtve čelisti, jer joj je tijelo rat raznio. Samo tako i nikako drugačije!

Očigledna činjenica koja se Nikako ne smije gubiti iz vida, sramotna je po velikosrpsku zločinačku politiku. Ona se sagledava u jezivoj činjenici da je u februaru mjesecu 1914-te., lično pred Pašićem u Sanktpetersburgu, Nikolaj II Romanov stavio svoj carski i politički potpis na uništenjejCrne Gore, njeno teritorijalno osvajanje od strane Srbije, i stvaranje Velike Srbije! Činjenica je da je suludnim ubistvom Franca Ferdinada rat počeo, što je svaki ćuk, a kamo li iole obrazovani čovjek, morao nepogrješivo pretpostaviti! Činjenica je da je srpska vojska bila velikom brzinom slomljena i dovedena u stanje potpunog rasula i haosa! Činjenica je da su vojska, kralj Petar, regent Aleksandar, vláda i Pašić, kompletna skupština, bježali glavom bez obzira, da se domognu albanske obale i da ih, izbjeglice, spasu saveznički brodovi! Činjenica je da ovo bjekstvo Srbije, praćeno neviđenim dezerterstvom hiljada i hiljada srpskih vojnika, glađu, mrazom, bolestima, brani i šrtiti junačka crnogorska vojska koja, što je skoro nevjerovatno, u tome i uspijeva. Istovremeno, Pašić, Petar i Aleksandar, srpske vojne vojvode i generali, srpska obavještajna služba, rade sve u Crnoj gori i van nje, da Crnu Goru zauvijek UBIJU!
Ali, u kom vremenu se dešavaju ovakve zločinačke akcije Beograda prema saveznici Crnoj Gori, i to kao krajnja etapa onog zločinačkog tajnog programa srpske politke zvanog „Načertanije“ Ilije Garašanina iz 1844.g?

Ono što treba znati porazna je istina koja odslikava ondašnju istinu: svuda, pa i u srpskom političkom i vojnom vrhu, svim evropskim vojnim analitičarima, sve će se, do verdenske pobjede saveznika 1917.g., vjerovati da Njemci i Austrougari DOBIJAJU rat! Konkretan raspad srpske vojske mogao je velkosrpskom političkom vrhu samo biti očigledan dokaz takvog utemeljenog predviđanja o pobjedi Beča i Berlina! Ali, beogradskoj velikosrpskoj ekipi ništa nije stajalo na putu, pa ni ta porazna činjenica o najvjerovatnijem gubitku rata, da sa zločinačkom strašću nastave plan ubijanja Crne Gore, pa makar rat i bio izgubljen! Ali, dobijanje rata i velkosrpsko ubijanje Crne Gore daju ovom zločinu još monstuozniji izgled, jeziv!
Ove činjenice su krunski dokaz o zločinačkom egu Petra,Aleksandra, Pašića i drugih iz političkog i vojnog srpskog vrha! I vidimo, rat je dobijen, a oni su Crnu Goru bez i da trepnu, bez stida ni srama před srpskim i crnogorskim narodom, bez straha pred Bogomstavili, žderački stavili u svoj velikosrpski džep, isti onaj koji im je plaćao i ondašnje kurve!

Mnogo je od navedenog, pišući knjigu „Ujedinitelji Srbije i Crne Gore“ morao znati velikosrpski agent Jopvan Ćetković, ali ništa od ovoga tamo nećete naći, ni kod Jovana, a ni kod drugih velkosrpskih „istoričara!“ Jer, njnihov cilj nije istina, nego laž koja krije teške zločine velikosrpske politike.Posljednji je, ali ne izdanji, nohovo rušenje bivše Jugoslavije po tajnom naređenju i javnoj akciji Sjedinjenih američkih država!

Nastavak slijedi!

O JOVANU ĆETKOVIĆU (DRUGI NASTAVAK)

O JOVANU ĆETKOVIĆU (DRUGI NASTAVAK)

Nastavak počinjem sa otkrivanjem jedne, dugo skrivane tajne,  koja najdirektnije svjedoči kako je, zapravo, carska Rusija, pod carem Nikolajem II Romanovim, krvavo izdala svoju vjekovnu balkansku saveznicu, Crnu Goru!

Carsku odluku  nije moglo zaustaviti ni vjekovno prijateljstvo Crnogoraca prema Rusiji, ruskom narodu, ruskoj pravoslavnoj crkvi, ruskim carevima, ali ni rijeke crnogorske krvi  prolivene sa mišlju o domovini Crnoj Gori i njenoj slobodi, i majci Rusiji! Nije pomogla ni činjenica da je car Aleksandar II bio kum prestolonasljedniku Danilu na Danilovom krštenju, zastupao ga je ruski poslanik na Cetinju, a još manje i činjenica da su dvije crnogorske  princeze, kraljeve šćerke,  Milica i Stana, udate za dva Velika ruska kneza od kojih je jedan, Nikolaj Nikolajević,  bio  i  načelnik štaba ruske komande u Prvom svjetskom ratu! Ništa!

Istina je da je Nikola Pašić, u februaru 1914-te.g., boravio u Sanktpeteresburgu,(Petrogradu) i da ga je drugog februara, u audijenciju,  lično primio ruski car Nikola II. Na tom sastanku ruski car je razgovarao sa Pašićem o ujedinjenju Srbije i Crne Gore. Car je rekao da je to ujedinjenje  samo pitanje vremena, i da ga Srbija treba uraditi sa što manje buke i  potresa! Naravno, ovakav stav cara, smrtonosan po Crnu Goru, bio je rezultat kraha careve  politike prema Bugarskoj kao projektovanom centru ujedinjenja  Južnih Slovena, pa je onda Srbija, sa Karađorđevićima,  postala novi planirani epicentar takve ruske politike. Cilj te politike bio je  stvaranje jake južnoslovenske države koja bi zadržala, prepriječila i spriječila prodiranje Austrougarske na istok, ostala ruski pion, a suštinski,  Rusija bi ostvarila vjekovni san izlaska na toplo more, ovoga puta  posredstvom Srbije i ujedinjenja Južnih Slovena. Time  bi Bosfor, kontrolisan od strane Turske i vjekovni nož u leđa Rusiji, postao za Rusiju manje zlo, nego što je bio. Naravno, protiv takvog ruskog plana postaviće se Italija koja je shvatala da bi takav razvoj blokirao njihov san: potpuno ovladavanje jadranskim i egejskim morem, a u najljepšem snu, vladanje talijansko cijelim Mediteranom! Mene lično, ne može niko ubijediti da se na tom razgovoru car-Pašić nije razmatrala mogućnost atentata na Franca Ferdinanda, austrougarskog prerstolonasljednika, ali postoji i suprotna teza da je iza atentata stajao  London!

Bilo kako bilo, do zločinačkog atentata  Principa i družine  je, na zaprepašćenje svijeta,  ipak došlo! Odmah je stigao rat, više od dvadeset miliona ljudi je izginulo, Evropa razorena, mržnja i šovinizam u Evropi zacarili, što je sve dovelo, samo dvadeset pet godina kasnije, do Drugog svjetskog rata sa još razornijim poljedicama. Stvorena je, pod pritiskom Francuske i podršku Londona, masonsko-ratnoprofiterska-lažna država  takozvanog,  i po Beogradu nazvanog, jednoplemenog, a troimenog naroda (hahahahaha) Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca  koja je odmah postala privatno opljačkano vlasništvo kralja Aleksandra i njegove probrane velikosrpske klike! Službeni jezik kraljevine bio je srpsko-hrvatsko-slovenački (hahahahahahaha!). Trajale je, eto, nova kraljevina, toliko koliko je trjala, trajala je nulu, a onda je, od strane Londona i Vašingtona, darovana komunistima!

Sarajevski suludni atentat je, velikosrpskom propagandom, pretvoren u velikosrpski pobjeodonosni mit, falsifikovan u patriotizam, baš kao što je kosovski poraz kneza Lazara, falsifikatom pretvoren u velikosrpsku „pobjedu“! Ništa novo, kad je velikosrpstvo u pitanju, tako to rade ama baš svi šovinistički pokreti: laž,laž,laž i, pljačka,pljačka,pljačka i zločin, zločin zločin, što se, na kraju,  slomi na leđa naroda u ime kojeg šovinisti, navodno patriotski djeluju! Osim tragičnih Bošnjaka, pitam: koja dva naroda su najžešće platili idiotizam velikosrpstva? Odgovaram: narod srpski, i narod crnogorski, ovo je jedina istina…Ali, to je samo etapa u odnosu na Zlo koje ih tek čeka, jer Mladić. Karadžić, Milošević, Dodik, Đukanović, Marović i ini, oni su za ogroman broj nacionalno pripadajućih ovim  narodima, heroji srpstva! Zločinci – nikako! Sveci? Nego kako! Što su  Irinej i Amfilohije? Ratni huškači? Prevaranti? Sluge svakog režima? Nikako! Oni su sveti ljudi! Borci za Srpstvo! A što sa Isusom? Ma Isus je Srbin, čovječe!  A Ceca Arkanova Ražnatović? Pa ona je kosovka đevojka, mučenica, borac za Srpstvo!

Tako to ide…u  nedogled…

Tačno je da je Princip imao svega sedamnaest godina kad je pucao i ubio prestolonasljednika  austrougarskog i ženu mu Sofiju, tačno je da je bio patriota. Ovo kažem za to, jer odbačam i samu pomisao kako je atentat mogao da bude izvršen samo na osnovu  patriotske odluke  i izražavanja  bunta  Principa i drugova. Ne, atentat je sproveden po naređenju Dragutina Dimitrijevića Apisa i njegove tajne organizacije „Crna ruka“ čiji je slogan bio ujedinjenje ili smrt!,  iste one koja je zločinačkim ubistvom kralja Aleksandra Obrenovića i kraljice Drage Mašin, maja 1903-će g., dovela Petra Karađorđevića na krvavi srpski prijesto okaljan  jezivim zločinom! Što je bio Apis u vrijeme atentata na Franca Ferdinanda, i dugo prije toga čina? Bio je šef obavještajne službe srpske vojske! Je li ikako moguće da se je Apis na ovaj korak odlučio ne tražeći naređenje  Pašića i kralja Petra? Nemoguće, naprotiv, onu su ubice Ferdinada, oni su Dimitrijeviću naredili akciju!

A sad valja pogledati sljedećim činjenicama u oči, i zgoziti se: Zar je moguće donijeti idiotsku odluku o  ubijanju nikog drugog nego austrougarskog prestolonasljednika i isto tako,  idiotski,  očekivati da će Beč reagovati nikako drugačije, nego ratom? Zar je bilo za očekivati da će Rusija, na objavu rata Austrougarske Srbiji, reagovati objavom rata Njemačkoj i Austrougarskoj? Ko je mogao garantovati da će se stvari tako tazviti? Da će se odmah uključiti Velika Britanija i Francuska, a kasnije i USA?  Niko, i nikad, i sve da su takve garancije ikad položene Pašiću i kralju Petru, niko normalan tim garancijama nikad ne bi bezuslovno mogao ni  smio vjerovati. Čak, ako su garancije date, a nijesu, jer bi Rusi znali da će ih se odmah Austgrougarska  i/ili Njemačka obavještajna  služba, ili francuska, ili britanska,  istog časa, u sred Beograda dokopati, čak  bi isti razlozi spriječili  Francuze, ili  Britance,  da istu garanciju oni daju Beogradu, pa koji idiot je mogao da bude čvrsto uvjeren da će saveznici uopšte krenuti u, i dobiti taj rat, koji mora biti svjetski?  Tog idiota, osim u Beogradu, na prijestolu i oko njega, nema! Što sve ovo znači? Ako su kralj Petar i premijer Pašić donijeli odluku da  ubiju Franca Ferdinanda, oni su idioti, što je tragedija srpskog naroda i svih drugih koji su se zatekli u Srbiji i kasnije novostvorenoj velikosrpskoj Jugoslaviji, što je slijed godina očigledno, i otvoreno, i nepobitno dokazao!  Glavni dokaz ove tvrdnje su: Sobodan Milošević – Milo Đukanović – Milorad Dodik itd, ređaju se imena sve u beskraj! Ako je kralju Petru i premijeru Pašiću pobjedonosni(?!)  rat garantovan bilo od  Sanktptersburga, bilo od Londona ili Pariza, vjerovanje u takav pobjednički razvoj na osnovu pretpostavki, a ne činjenica,  još je veći idiotizam! Ali,  za Petra i Pašića  milioni mrtvih i ratna razaranja, ne znače ništa! Njima je važna samo vlast i pljačka, i to  na što široj teritoriji. Ali,  ko su ljudi  koji vjeruju da Austrougarska, i pored ubistva njenog prestolonasljednika, neće ratom krenuti na Srbiju? E, oni su najveći idioti u poređenju sa već navedenim!

I na kraju, ili na početku, pucano je u prestolonasljednika svjetske velesile,a poslije Rusije, po prostranstvu, najveće evropske države u kojoj je živio pedest i jedan million ljudi, čitavih četrnaest naroda, sa četiri vjeroispovjesti, sa svojim, jezicima, kulturom, istorijom, tradicijom. Njena vojska, austrougarska, imala je milion i osam stotina hiljada vojnika, a taj broj će u osamnaestoj narasti na tri  i po miliona! Njena teritorija zhvatala je 670 000 kvm! Eto, takvoj velesili i sedam stotina godina staroj, najstarijoj evropskoj  dinastiji Habsburg,  javno je  i krvavo pljunula u lice idiotska politika zemlje koja je imala četiri i po miliona stanovnika, sa vojskom, nakon mobilizacije četrnaeste,  od svega četiristo pedeset hiljada ljudi!  Patriotizam? Odgovaram: idiotizam! Jer samo je on mogao da se nada, u svojoj pohlepnosti po svaku cijenu koju krvlju, životima i okupacijom plaća srpski narod, i stupidnosti,  da će atentat proći bez rata, kao jedinog mogućeg  austrougarskog odgovora!

I na kraju, ko je ubijen? Prestolonasljednik Franc Ferdinand koji je htio, odmah po povratku iz Sarajeva, da sprovede čvrsti plan pretvaranja dotadašnje DVOJNE monarhije Austrijanca i Mađara, u TROJNU monarhiju,  davajući svim Južnim Slovenima, kao trećem činiocu monarhije,  u granicama carstva ,  ISTU visoku autonomiju kao i Mađarima! A što su imali Mađari? Oni su sa Bečom imali samo PERSONALNU UNIJU, vezivala ih je kruna,sve drugo je bilo njihovo! Zajednička je bila vojska, finansije, diplomatija, ostatak vlasti ogromni:  sve Budimpešti. Tim činom Franc Ferdinand je želio da stvori definitivnu ravnotežu političkih i drugih odnosa u carstvu, ograniči Mađare,  ali je metak u Sarajevu donio Evropi krvoprliće i zločin i, sasvim slučajno,  stvaranje kraljevine SHS – Jugoslavije pod Karađorđevićima, kvazi-države koja je poslužila da se slična  pitanja, kao ova moja, nikad i niđe nijesu smjela postaviti,  niti na njih dati adekvatan odgovor! Odmah ste bili, ne borac za istinu, nego – antisrbin!

Ali, ja nijesam od onih koji neće, ili ne smiju…

Nastavlja se…

9.08.2012.g. O JOVANU ĆETKOVIĆU

Da, ovo nije moj zvanični blog, ovaj blog  je moj prvatni  blog. Pisati? Da, ali kome? Moj odgovor je esencijalan i glasi – nikome, osim sebi! Da li me zanima bilo čije mišljenje o svemu što budem pisao? Ama, ni najmanje, jer stvorenja montenegrinska  ne misle,  nego glumataju da  „misle“, a ja kažem –  to vječito laganje  njihova je stvar koja mene apsolutno ne zanima, niti će više ikad. Odakle mi ovakav stav? Njegov izbor je moja, hiljadama puta dokazana spoznaja, da njih  pravo, čast, istina i Sloboda uopšte ne zanimaju, niti ih oni uopšte trebaju, a kad je tako, nek im isto i u budućnosti bude! Oni  su nestali, izvršili su dobrovoljno, kolektivno samoubistvo, zanavijek. Treba li reći: neka im je prosto, duše im se u raju veselile? Trebalo bi, ali samo pod uslovom da imaju, i da su imali  dušu . Prema tome, od toga blagosiljanja nema ništa, a zašto? Oni duše nijesu imali, niti je imaju, jer da su je imali i da je imaju, nikad se ne bi nikome, a pogotovu ne mafiji prodali, nikad se ne bi samonaručeno ubili, nego bi se za one rečene vrijednosti,  koje ljudsko biće čine Čoekom, borili svim silama…Jeste, pod mojim vođstvom i zahvaljujući mojoj kreaciji, borba im je trajala nekolike godine, sve dok šef mafije nije odlučio da ih hitno kupi i satre! I? Ne samo da su mu se sa strašću i ineresom podali i prodali,  nego u tome uživaju, jer oni Gospoda nemaju. „Gospod“ njihov nije Isus, nego novac, interes, račun, seks, sport, kladionica, kafana, i još mnogo toga, šefu mafije,  i njegovim oni služe, njemu se klanjaju, njega veličaju na koraku svakom svom. Toliko…a  rečeno je  s v e! 

Ovim tekstom raskrinkavam Jovana Ćetkovića i njegovo sramotno, izdajničko sočinenije „Ujedinitelji Crne Gore i Srbije“, objavljeno u Dubrovniku godine 1940-te! Jovan Ćetković je bio istaknuti i pismeni bjelaš, velikosrbin, onaj koji je lagao da su Crnogorci Srbi, i to najbolji, naravno. Kratko se pozabavio crnogorskom istorijom na isti način kako se njome bavila režimska srpska istoriografija. U tom smislu, i zbog toga, kod Ćetkovića nema riječi o Vojislavljevićima, nema riječi o  Vladimiru koga će srpska istoriografija falsifikovati u Jovana i proglasiti Srbinom, nema riječi o svetoj ženi njegovoj, a šćerci makedonskog cara Samuila, o Kosari, o čudesnoj Ljubavi među njima, nema ni riječi o bici na Tuđemilima 1042-ge, pobjedi  kojem bi svaki drugi narod podigao spomenik do Neba, bici herojskoj i sudbinskoj kojom su naši preci postali samostalni!  Nema ni riječi o Duklji, Ćetković to ime i ne pominje, ni riječi o tome da je njeno ime poteklo od  starogrčkog  Dioklatos,  DIOKL- crn, i  ATOS – gora!

Balšići su pomenuti tek u nekolike rečenice, a nema ni riječi o Balši II, niti riječi o okupaciji Duklje od strane Nemanje i našem robovanju Nemanjićima koje trajaše punih 180 godina! Nema slova o tome da je Nemanja srušio do temelja  sve dukljanske gradove slavne,  i da je pobio sva gradska stanovništva, nema riječi o tome da je  netaknut ostavio samo Kotor, jer se u njemu, kao okupatorski gospodar naselio, a i luka je to, nema riječi da naši preci nijesu učestvovali u bici kosovskoj 1389-te, nema riječi da naši preci nijesu utekli sa bojišta poslije poraza kosovskog, i došli kao poraženi i utekli Srbi u Crnu Goru, pa smo, tobož, mi njihovi potomci, nema ključnog pitanja kopje raskrinkava velikosrpsku laž: pa je li Crna Gora tada bila pusta,e 1389-te, ma ko to življaše u njoj?  Ili: kako i zašto Crna Gora binjaše nenaseljena? I još jedno ili: pa pošto je Zeta  bila država i to naseljena, kako to starosjedioci bez bitke predaše Crnu Goru u ruke novoprdošlih bjegunaca pridošlica? Zašto ne bijaše rata sa starosjediocima? Pa za to što je velikosrpska izmišljotina o bježanju Srba u Crnu Goru poslije poraza kosovskog  gola golcata i očigledna laž!

Nema riječi o tome da se Nemanja nije rodio u Podgorici, nego u Spužu, da su mu roditelji, zbog borbi nastalih oko prijestola raškog utekli u Duklju i da je zbog toga u njoj i rođen, nema riječi o tome da je u državi našoj, Duklji,  bio kršten u vjeru katoličku kao jedinu i državnu, nema riječi o tome da je naša vjera prađedovska bila zapadnog obreda, (od 1054.g.  nazvana  katolička), da smo je dobili preko reda Sv. Benedikta koji je u Duklji  imao tridesetak veličanstvenih manastira podignutih nekolika vijeka prije rođenja Nemanje i Sv.Save, a  nema ni riječi da je Duklja bila rimska provincija Prevalis, što na latinskom znači:  snažna, dominantna, što se sve krilo i krilo do našijeh dana! Nema kod Ćetkovića ni riječi da su čitavu dalmatinsku obalu, pa tako i Duklju našu,  naselili, u davna doba, Iliri, koji su, poslije strašnih ratova,  potpali pod vlast Rima i bili prinuđeni da, pod okupacijom, prihvate kultutru i vjeru rimsku pa su, zbog toga, nazvani od strane Rima Romanima, i da su se sa tim Romanima sukobili Sloveni polabski (po rijeci Labi, odakle su došli kao naši preci i kao skup plemena, a ne nikako kao sa Kosova kao utekli Srbi,  što je  ona velikosrpska  laž na koju je, navodno, nasio i Njegoš, ali samo u Gorskom vijencu) i da su se, vremenom, sa tim istim Ilirima-Romanima naši preci  proželi.

Ćetković raspreda velikosrpske laži, on nije bio, kao ni većina najglasnijih Srba u Crnoj Gori i van nje, od onih koji su se rodili u Crnoj Gori, a onda pošli na školovanje u Beograd da bi tamo postali anticrnogorski agenti Beograda. Ne, Ćetković je postao  agent Beograda u samoj Crnoj Gori. Veliča on izmišljenog Miloša Obilića koji je samo u narodnoj pjesmi postojao i samo u njoj ubio Murata na Kosovu, a zna se da  je Murata ubio sin rođeni Bajazit, kako bi se dokopao prijestola! Ni riječi Ćetković ne kaže o Nikcu od Rovina koji je posjekao Ćuprilića, dakle o Nikcu koji je  uradio Čin herojski, antički,  onaj Čin kojeg na Kosovu  Obilić nikako nije mogao uraditi, jer nije postojao fizički! Ne veliča Ćetković  junake crnogorske, ali sve srpsko mu je, pa bio to i insekt,  svetinja, i tako sve u krug kojem kraja nema.

Ćetkovićeva knjiga nije ništa drugo nego trčanje velikosrpstva za sopstvenim repom! I još nešto, knjiga je objavljena  1940-te kada su mnoge stvari o izdaji i zločinu ubijanja Crne Gore od strane Karađorđevića i Srbije, postale jasne i dokazane, ali o tome kod Ćetkovića,opet, nema ni riječi, nikako, naprotiv, totalni muk! Za njega su   glavni zločinci i krivci za srpsko, i to ratno, i  s a v e z n i č k o  ubijanje Crne Gore, niko drugi nego kralj Nikola sa sinovima,  a to je najsramotnija velikosrpska laž koja je bila i ostala je  glavno pokretačko gorivo kralj Petar-Pašić-Aleksandar  vještičji planiranog anticrnogorskog sloja velikosrpske politike.

Za razliku od Nikole koji je, po Ćetkoviću:  despot, ubica, pljačkaš i zločinac, spratista, izdajnik srpstva,  možete li zamisliti kralja koji ima državu, i to hiljadugodišnju, koji se proglašava mračno – separatistom? A od čega? Karađorđevići su, za Ćetkovića, sami  Bogovi sašli s neba da Srbe odvedu kao sveti narod pravo u – nebo! Inače, znam  kako je  jedini slučaj takvog zločina u zapadnoj istoriji,  da jedna saveznica (Srbija) zločinački ubija svoju saveznicu (Crnu Goru)!  I sve se to dešava šesnaeste, i u nastavku vremena,  kada se mislilo da Njemci i Austro-ugari pobjeđuju!

Po Ćetkoviću, srpski kralj Petar je demokrata, ama svetac! Ne, nije on diktator, a ni sin njegov, regent srpski pa docniji kralj, Aleksandar, a ni car Nikola II Romanov nije diktator, pa ni Vilhelm II,njemački car, nije diktator ni Franc Jozef, car austrougarski, a ni dinastija Napoleon,  nije ni Bizmark,  ni italijanski vladaoci, pa grčki, pa bugarski, pa Sultan, pa… Ma kakvi, svi su oni demokrate, hahahaha, samo je Nikola onakav kakvim  ga lažno predstavlja  agent Jovan Ćetković! Užas! Ni riječi nema o istini da je žena kralja Petra Karađorđevića bila Zorka, šćerka kralaj Nikole, da je Aleksandar unuk Nikolin! Ni riječi o tome da   sinovi Kralja Petra i Zorke, Aleksandar i Đorđe rođeni na Cetinju, a da je Petar, najvjerovatnije, knjeginju Zorku ubio! Sa drugim brakovima Nikolinih šćerki po evropskim dvorovima, brakovima koji su bili sa ljudskog i političkog stanovišta veličanstveni, Ćetković se otvoreno i sramno sprda!

Pašića, sukreatora jedinstvenog i užasnog zločina velikosrpskog ubijanja kraljevine Crne Gore, Ćetković preskače, ne pominje, a isto tako ni Aleksandra koji je čitavu operaciju ubijanja Crne Gore i krađe  njene svete istorije i isto takve teritorije vodio, o njemu ni riječ! Ali, Ćetkovićeva  knjiga ima strašnu vrijednost, ona neskriveno donosi skoro sva imena i prezimena crnogorske omladine koja se u onim vremenima  proglasila srpskom, školovala se u Beogradu i postala politički, i masno, od strane Pašića, plaćeni agenturni topuz u rukama anticrnogorske velikosrpske politike, čak i do te mjere izdajnička da je, u bombaškoj aferi  pokušala, po naređenju kralja Petra i Pašića, da ubije knjaza Nikolu 1906 g! Čuvena bombaška afera! A onda će slijediti kolašinska, pa sve tako do  antiustavne, protivpravne, nelegitimne i nelegalne, okupatorske i zločinačke, i veleizdajničke Velike narodne skupštine spskog naroda u Crnoj Gori,  održanoj  u Podgorici, čijim će sramotnim i veleizdajničkim odlukama  kraljevina Crna Gora biti od strane Srbije, kralja Petra, regenta Aleksandra i Pašića, definitivno i zanavijek ubijena!

Tačno je da sam je ja probudio i nekoliko godina držao budnu, a onda je ona ponovo ubijena i prešla kao materijalni posjed  u sef Mila Đukanovića, đe će zanavijek i ostati, ali, ovoga puta – njenom željom,podlošću, samoprodajom, kukavičlukom, pljačkom i voljom! Neka joj bude, što se mene tiče…

Možemo li zamisliti da Ćetković onaj herojski crnogoski komitski pokret, lažno posrbljava i  lažno ga naziva – četničkim! Ne, još nema Draže Mihailovića, njegovo vrijeme ubrzo dolazi po objavljivanju Ćetkovićeva knjige, ali ovom vrstom četnikovanja, preko leđa, i krvi, i junaštva crnogorskih komita, Ćetković  pljuje po komitima,a diže spomenik Petrovim i Pašićevim  četnicima Koste Pećanca i ostalih koji su četnikovali u Makedoniji odmah po „ujedinjenju“,  i vršili  tamo strašne zločine i pljačke!  Ćetković komite naziva četnicima , sve to optužujući, a čim drugo nego – crnogorskim  srpatriotizmom! Međutim, u samom  tekstu , ali ne i u naslovima odjeljaka,  komite Ćetković naziva istinito, onako  kako su se zvali ustanici u ondašnjem crnogorskom jeziku, zove ih ustašama! Ali, te crnogorske ustaše veze nemaju sa  zločinačkim i genocidnim ustaškim pokretom i ustašama Ante Pavelića, čije vrijeme, kao i Mihailovićevo, tek dolazi ubrzo poslije objavljivanja Ćetkovićeve knjige. Komiti, kao i njihovi prethodnici,  bilo đe na okupiranoj teritoriji od strane Turaka, bili su oni ljudi koji  u s t a š e sa stolovača, škanjeva,  sjednika oko ognjišta, na gumnu ili pidžunu ispred kuće,  podigoše se i uspraviše se  bijesni, da se biju protiv bilo kojeg okupatora! Od tog ustajanja, nemirenja sa okupacijom, nastalo je sveto ime crnogorskih ustaša, ma u kom se vijeku oni javljali!  Zašto ih je lažna komunistička propaganda, po velikospskoj trasi, samo pogrdno nazivala  ustašama? Samo za to da im na mučenička i herojska pleća lažno i sramotno stavi i Antu Pavelića sa kojim crnogorske ustaše i komiti  nijesu mogli imati,  i nijesu ni imali, nikakve veze, eto! Za razliku od svetih crnogorskih ustaša/komita , hrvatske ustaše koje je, još prije rata, proizvela velkosrpska Aleksandrova  diktatorska, pljačkaška, antihrvatska i asimilatorska  politika, hrvatske ustaše su postale crni velikohrvatski, genocindni, zločinački,  antsrpski, antijevrejski,  anticiganski  i antikomunistički pokret koji je vjerno služio Adolfu Hitleru i Benitu Musoliniju. Isto se, ali na: antimuslimanskoj, anticrnogorskoj, antihrvatskoj, antijevrejskoj,anticiganskoj i antikomunističkoj  i velikosrpskoj varijanti, što znači:  samo je Velikoj Srbiji iznad svega, desilo i srpskim četnicima, isto takvim slugama Adolfa Hitlera i Benita Musolinija. Uzalud je Mihailovićeva rehabilitacija sramotno provedena u Srbiji, uzalud, jer  istinu ni Staljin nije mogao ubiti, a nije je ubio ni Hitler!

Ona je nepobjediva!

Nastavlja se!


Hello world!

Welcome to WordPress.com! This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

Happy blogging!

Tag Cloud